جشن دلتنگی

زمزمه های حضور در پس ابرهای فاصله بدجور هوای دل را بارانی می کند، و عطش تند زندگی هراس ها را بیشتر، و نفس خوش رازقی امیدها را،….. اما افسوس که عمر رازقی کوتاه تر از عمر زندگیست….

و لمس بیهودگی زمان و باز لمس زوال روزهای بی پایان تشنگی، سراب را پررنگ تر می کند، و کبوترهای نشسته بر بام خانه کاهگلی مادربزرگ برای همیشه می پرند و حضور را بی معنی می کنند، و تناقض صدای آشکار قناری شکسته  بال تجلی پرواز را سخت و سخت تر می کند، و رخ بی رنگ آینه اسرار فاش می نماید، و چین و چروک های دست پدر داغ تازه ایی بر دلمان می نشاند، داغی چون ندیدن دوباره آن روزها….